Ciekawostki, porady

Wi-Fi Alliance, organizacja przemysłu, która zapewnia interoperacyjność certyfikacji urządzeń 802.11, zaczęła potwierdzać interoperacyjność urządzeń 802.11n w czerwcu 2007 roku. Certyfikacja używa wcześniejszego projektu standardu IEEE 802.11n, draft 2.0. Jest to pierwszy projekt 802.11n wystarczający do osiągnięcia konsensusu przez grupę roboczą 802.11. Ten wewnętrzny projekt grupy roboczej wymaga zgody 75 procent głosujących.

Aby zapewnić większe przepływności (jak miało to miejsce w standardzie 802.11a, b, g), 802.11n wprowadza zmiany podstawowego formatu ramki, który jest używany przez urządzenia 802.11. Ta sekcja opisuje zmiany zawarte w standardzie 802.11n, w tym MIMO, akcesoria radiowe i adresy MAC.

W tradycyjnym radiu Wi-Fi jest jeden kanał nadawczy i jeden odbiorczy. Ilość informacji, które mogą być prowadzone przez odbierany sygnał radiowy zależy od kwoty, o jaką siłę sygnału przekracza hałasu w odbiorniku zwany stosunkiem sygnału do szumu. Technologia MIMO wykorzystuje inne techniki w celu poprawy współczynnika odbioru. Technologia MIMO: Multipath lub zróżnicowania przestrzennego. W typowych pomieszczeniach, gdzie działa WLAN, na przykład biura, szpitale, magazyny, sygnał radiowy Wi-Fi bardzo rzadko dociera najkrótszą drogą od nadajnika do odbiornika. To dlatego, że jest rzadko “polu widzenia” między nadajnikiem a odbiornikiem.

MIMO w standardzie 802.11n wysyła wiele sygnałów radiowych w tym samym czasie i korzysta z wielu ścieżek. Każdy z tych sygnałów jest nazywany przestrzennym strumieniem (spatial diversity). Druga istotna korzyść z MIMO to możliwość korzystania z każdego przestrzennego strumienia 802.11n do transmitowania innych danych, zapewniając znaczne zwiększenie szybkości transmisji danych w bezprzewodowej sieci Wi-Fi.